BOEING
AIRBUS
MCDONNEL DOUGLAS
LOCKHEED MARTIN
NORTHROP GRUMMAN
DASSAULT
FOKKER
ATR
MITSUBISHI
TUPOLEV
ILYUSHIN
ANTONOV
SUKHOI
MIG
YAKOVLEV
BOMBARDIER
EMBRAER
CESSNA
PIPER
SAAB
HAL TEJAS
برای مشاهده کامل این لیست بر روی گزینه Aircraft Manufature List کلیک کنید.
در زیر به توصیف برخی از شرکت ها پرداخته شده است.
بوئینگ، (به انگلیسی: Boeing) شرکت هوافضا و صنایع دفاعی آمریکایی و چندملیتی است، که در سال ۱۹۱۶ توسط ویلیام بوئینگ، در شهر سیاتل، ایالت واشینگتن تاسیس شد.
شرکت بوئینگ، در طول سالهای متمادی فعالیت در حوزه فرآوران هوافضایی و صنایع جنگافزاری، تمرکز اصلی خود را بر تولید هواپیماهای مسافربری معطوف نمود و از سوی دیگر، با خریداری و ادغام شرکتهای هواگردسازی و صنایع دفاعی، توسعه یافت، که نقطه عطف آن، در سال ۱۹۹۷ بود، که در پی خریداری و ادغام مکدانل داگلاس، بوئینگ به بزرگترین شرکت هوافضای جهان تبدیل شد. در سال ۲۰۰۱ دفتر مرکزی بوئینگ، به شهر شیکاگو انتقال یافت.
شرکت بوئینگ، از نظر ساختار سازمانی، به چهار بخش اصلی تقسیم شدهاست، که هر بخش توسط یک شرکت تابعه از بوئینگ مدیریت میشود، این شرکتها عبارتند از: شرکت هواپیماهای تجاری بوئینگ، بوئینگ دیفنس اسپیس اند سکیوریتی،بوئینگ کپیتال و گروه خدمات اشتراکی بوئینگ.
شرکت بوئینگ بزرگترین شرکت فرآوران هوافضایی در جهان میباشد و در سال ۲۰۱۱ بهعنوان دومین تولیدکننده بزرگ تجهیزات دفاعی جهان، شناخته شد. بوئینگ، بزرگترین صادرکننده کالا و خدمات، در ایالات متحده است و سهام آن، در بازار بورس نیویورکمبادله میشود. این شرکت بخشی از میانگین صنعتی داو جونز بهشمار میآید. تاریخچه دو مدل قدیمی و جدید از هواپیمای بوئینگ بی-۵۲ در آشیانه ادوارد ایافبی ناسا
ویلیام بوئینگ، در ماه مارس سال ۱۹۱۰ شرکت گرین وود تیمبر را تاسیس کرد و دو سال بعد، شرکت شیپ یارد را خرید و اندکاندک مقدمات تاسیس یک کارخانه هواپیماسازی را فراهم آورد. ویلیام بوئینگ، ابتدا در مورد صنعت چوب در دانشگاه ییل تحصیل میکرد و تخصص خوبی در این زمینه کسب کرده بود و این علم، او را در اجرای طرحهایش و بخصوص مونتاژ و ساخت هواپیما، یاری داد.
در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۶ بزرگترین شرکت هواپیمایی حالحاضر جهان، تنها با سرمایه ۱۰۰ هزار دلار، تاسیس شد. این در حالی بود، که اولین هواپیمای تولید شده توسط این شرکت، کمتر از هشت متر طول داشت و تا ارتفاع ۹۰۰ پایی پرواز میکرد. ویلیام بوئینگ در ابتدا آن را شرکت محصولات هوایی پسفیک نام نهاد و یک سال بعد، نام آن را به شرکت هواپیمایی بوئینگ تغییر داد.
در سالهای اولیه فعالیت، بوئینگ به ساخت هواپیماهای کوچک برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و یا حمل بستههای پستیدست زد.این هواپیماها به نام مدل سی شهرت یافت.
در سال ۱۹۱۹ اولین هواپیمای تجاری بوئینگ، به نام بی۱ به پرواز درآمد.طی دهه بعد، بوئینگ درصدد تغییر استاندارد موتورهای هواپیما از سیستم خنککاری آبگرد، به هواگرد بود و مدل آ۴۰ را پس از این تغییر، تولید کرد. در این دهه بود که هواپیمای بمبافکن توسط دونالد داگلاس طراحی شد و بوئینگ، شرکت دولفین را، که متعلق به او بود، خریداری نمود و تولید مجموعه هواپیماهای جنگنده را نیز، در دستور کار خود قرار داد.
در سال ۱۹۲۹ بوئینگ اقدام به خریداری چند شرکت بزرگ هواپیماسازی نمود، که عبارت بودن از: پرت اند ویتنی، همیلتون استاندارد، ووتو یونایتد ایر ترانسپورت. در سال ۱۹۳۰ هواپیمای بوئینگ مدل بی۱ای با چهار سرنشین و سپس مدل ۸۰ با ۱۲ سرنشین به پرواز درآمد.گرچه همزمان با رشد و رونق شرکت، در سال ۱۹۳۴، به دلیل قانونی که به تصویب رسیده بود، ویلیام بوئینگ سهم خود را فروخت و شرکت را رها کرد، اما همچنان تا پایان عمر، به مشاوره با شرکت ادامه داد.
در ۱۹۳۷ هواپیمای مسافربری بوئینگ ۳۰۷ ساخته شد، که در زمان خود انقلابی در عرصه هواپیماهای تجاری بهشمار میآمد. در خلالجنگ جهانی دوم، شرکت بوئینگ اقدام به تولید انبوه بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس و بمب افکن مدل بوئینگ بی-۲۹ نمود.۱۵ سال بعد نیز، بمب افکن پیشرفته بی۵۲ مورد استفاده قرار گرفت. در همان سال، یعنی ۱۹۵۷ اولین هواپیمای مجهز مسافربری مدل ۷ به عنوان بوئینگ ۷۰۷ به بازار عرضه شد و مورد استقبال قرار گرفت.
طی دهه بعد، مدلهای بوئینگ ۷۲۷، بوئینگ ۷۳۷ و بوئینگ ۷۴۷ نیز یکی پس از دیگری به بازار حمل و نقل هوایی جهان، ارائه شدند. در این سالها، بوئینگ در ساخت موشک وسفینههای فضایی نیز، وارد شده بود و با سازمان فضایی آمریکا (ناسا) همکاری نزدیک داشت.
در سال ۱۹۷۴، پس از تجربه ساخت موفق آپولو، سفینه مارینر ۱۰ ساخته و به ناسا تحویل داده شد. در سال ۱۹۹۰، بوئینگ ۷۳۷ با فروش ۱٫۸۳۲ فروندی، به عنوان پرفروشترین هواپیمای جهان مطرح شد، در حالی که بوئینگ در سالهای قبل و بعد از آن، به طراحی و ساخت و عرضه مدلهای بوئینگ ۷۵۷، بوئینگ ۷۶۷، بوئینگ ۷۷۷ و بالاخره در سال ۲۰۰۵،بوئینگ ۷۸۷ پرداخت. حوزه فعالیت یک فروند بوئینگ ۷۴۷ آمریکایی، در حال سوخترسانی به یک فروند بوئینگ ۷۴۷ ایرانی(دهه ۱۹۷۰)
بوئینگ، اولین و بزرگترین شرکت هواپیمایی جهان، در ساخت هواپیماهای تجاری و دومین شرکت بزرگ در ساخت سیستمهای دفاعی جهان است. حوزه فعالیت بوئینگ، محدوده گستردهای از سیستمها، محصولات و خدمات فضایی و دفاعی را در زمینه طراحی، تولید و پشتیبانی هواپیماهای تجاری، جنگندهها، بمبافکنها، موشکها، سفینههای فضایی، ماهوارهها، جنگافزارها و فناوریهای مختلف نظامی و دفاعی، در برمیگیرد.
پنج حوزه اصلی فعالیت بوئینگ عبارتاند از: هواپیماهای تجاری سیستمهای دفاعی یکپارچه گروه مهندسی، فناوری و عملیات شرکت سرمایهگذاری بوئینگ گروه خدمات بوئینگ هواپیماهای تجاری هواپیماهای تجاری تولید شده توسط بوئینگ
عمدهترین محصولات تجاری در این زمینه، خانواده هواپیماهای مسافربری سری ۷ از ۷۰۷ تا ۷۸۷ است. حدود ۱۲ هزار هواپیمای تجاری یعنی مسافربری و باربری در جهان وجود دارد، که ۸۵٪ درصد آنها، متعلق به شرکت آمریکایی بوئینگ است. سیستمهای دفاعی
طراحی، مونتاژ و پشتیبانی سیستمهای دفاعی و تولید انواع هلیکوپترها و جنگندههای نظامی در این حوزه قرار میگیرد. مهندسی، فناوری و عملیات
گروه مهندسی، فناوری و عملیات، شرکت بوئینگ، یک پشتوانه قوی، برای سازمان فضایی آمریکا است، که در جهت طراحی و ساخت و عملیاتشاتلهای فضایی و ایستگاه بینالمللی فضایی، فعالیت میکند.
به طور کلی این حوزه، از واحدهای کسب و کار بوئینگ، پشتیبانی میکند و استراتژی رشد را در جهان با فراهم آوردن افراد، فناوریها، فرایندها و عملکردهای مناسب، در زمان مناسب و مکان مناسب در سطح شرکت، فراهم میآورد. سرمایهگذاری
شرکت سرمایهگذاری بوئینگ، در جهت فراهم آوردن و تسهیل عملیات بانکی و پشتوانه واحدهای کسب و کار اصلی، در زمینه تجاری و دفاعی، تاسیس شده است. گروه خدمات
گروه خدمات بوئینگ، به واحدهای کسب و کار بوئینگ امکان میدهد، تا بر رشد سودآور تمرکز کنند؛ چرا که تمامی خدمات زیرساختی، شامل: خدمات تسهیلاتی، پرسنلی، جذب و استخدام، برنامههای رفاهی، ایمنی، آتشنشانی، عملیات کارگاهی، حملونقل و نظیر آن را، فراهم میسازد. مدل مدیریتی
رهبری و توسعه شرکت، جزء ارزشها و فعالیتهای اصلی شرکت بوئینگ است. در مدل مدیریتی شرکت بوئینگ بر پیشبرد عملکرد، از طریق رشد و توسعه بهرهوری و رهبری تاکید شده است.
شرکت بوئینگ دارای یک مرکز رهبری است، که رویکرد توسعه رهبری، در آنجا مُدون شده، سپس عرضه میشود. این رویکردها، عبارت است از: نهادینهسازی ارزشهای بوئینگ و فرهنگ یکپارچه شرکت تمرکز بر مهارتهای کسبوکار پشتیبانی اهداف استراتژیک کسبوکار، از طریق آموزش، مربیگری و ارزیابی عملکرد انجام اقدامات چالشی در کسبوکار، اخذ و تحلیل بازخورد در مرکز رهبری فروش ساختمان ۱۰۵ بوئینگ، واشینگتن
شرکت بوئینگ در سال ۲۰۰۷ با فروش ۶۱٫۵ میلیارد دلاری و سود ۲٫۲ میلیارد دلاری، در جایگاه ۲۸ در فهرست فرچون ۵۰۰ از پانصد شرکت برتر جهان، قرار داشت.
بخش فروش هواپیماهای بوئینگ، بیش از ۹۰ کشور را، پوشش میدهد. ۷۰٪ درصد هواپیماهای تجاری تولیدشده به خارج از ایالات متحده، فروخته میشود. ۷۵٪ درصد هواپیماهای تجاری جهان نیز، توسط بوئینگ تأمین میگردد.
حدود نیمی از فروش این شرکت به حوزه هواپیماهای تجاری برمیگردد. شرکت بوئینگ با ۲۲ هزار تأمینکننده جهانی، قرارداد دارد، همچنین بعنوان بزرگترین پیمانکار سازمان فضایی آمریکا محسوب میشود. منابع انسانی
بیش از ۱۵۹ هزار کارکنان شرکت، در ایالات متحده آمریکا و ۷۰ کشور دیگر، فعالیت میکنند. از این تعداد، حدود ۴۰٪ درصد در بخش هواپیماهای تجاری، ۴۴٪ درصد در بخش سیستمهای دفاعی و بقیه در سایر حوزهها، اشتغال دارند.
شرکت بوئینگ جامعترین و بزرگترین آموزشهای هوایی را، چه در زمینه تعمیرونگهداری و چه کارکنان پرواز، در بازار هواپیماهای ۱۰۰ صندلی و بالاتر، ارائه میدهد. کارکنان بر پایه محل ناسا ایکس-۴۳ هواپیمای بدون سرنشین مافوق صوت هواپیمای طراحی شده در سال ۲۰۱۱ بوئینگ
تعداد کارکنان شرکت بوئینگ، درحالحاضر بیش از ۱۷۰ هزار نفر برآورد شده است. جدول زیر که شمار کارکنان این شرکت را، در هر یک از ایالتهایی که بوئینگ در آنها شعبه فروش و یا کارخانجات تولیدی دارد، نشان میدهد. این فهرست در سال ۲۰۰۶ تنظیم شده است. کارکنان بر پایه محل فعالیت آریزونا ۴٬۷۴۶ کالیفرنیا ۳۰٬۰۱۲ کانزاس ۳٬۱۷۵ میزوری ۱۶٬۲۸۲ پنسیلوانیا ۴٬۷۹۳ تگزاس ۵٬۱۵۲ واشینگتن ۶۶٬۱۸۵ سایر نقاط ۲۵٬۵۹۳ مجموع ۱۵۵٬۹۳۸ استخدام خط تولید هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ در چیانگ مای، هنگ کنگ
در جدول زیر شمار پرسنل بوئینگ، در بخشهای مختلف، با توجه به ساختار سازمانی این شرکت، مشخص شدهاست. این جدول ظرفیت هر بخش یا شرکت تابعه بوئینگ را مشخص مینماید. کارکنان بر پایه ساختار سازمانی هوانوردی ۵۴٬۱۴۹ خدمات مالی ۱۳۱ ارتباطات ۵۰۶ سیستمهای دفاعی ۷۵٬۹۵۵ مهندسی و فناوری ۱۲٬۲۲۸ گروه سرویسهای مشترک ۱۱٬۸۰۹ ستاد مرکزی ۱٬۲۸۹ سایر بخشها ۲ مجموع ۱۵۵٬۹۳۸ مدیرعامل
مدیرعامل کنونی شرکت، جیمز مکنرنی است و از سال ۲۰۰۱ به عنوان عضو هیئت مدیره و از ۲۰۰۵ به عنوان مدیرعامل بوئینگ، مشغول به کار شده است. سابقه مدیریتی مکنرنی، بسیار درخشان است. او همچون بنیانگذار شرکت، ویلیام بوئینگ، دانشآموخته دانشگاه ییل است و مدرک امبیای را، از دانشگاه هاروارد اخذ کرده است.
وی ۱۹ سال در جنرال الکتریک مشغول به کار بود و قبل از پیوستن به بوئینگ، مدیرعامل شرکت ۳ام بود. او کارکنان را منبع اصلی قدرت بوئینگ میداند و بر این باور است، که دیدگاههای متنوع آنان، در تولید خلاقانه محصولات به شرکت کمک میکند؛ شرکتی که همه با تعهد بر توسعه مستمر در آن گردآمدهاند. هیئت مدیره ایستگاه فضایی استیاس-۱۳۴، ساختهشده توسط بوئینگ ساختمان بوئینگ، در شهر ریدلی پارک
در حال حاضر (۲۰۱۴) هیئت مدیره شرکت بوئینگ از افراد زیر تشکیل شدهاست. جیمز مکنرنی: رییس هیئت مدیره دریاسالار ادموند پی. جیامباستیانی جان اچ. بیگز جان بریسون لیندا کوک ویلیام ام. دالی آرتور دی. کالینز جونیور لینوود ام. کوبرن کنت ان. دوبرستین جان مکدانل مایک اس. زافیروفسکی سوزان سی. شواب آینده
شرکت بوئینگ چشمانداز خود را برای سال ۲۰۱۶ چنین ترسیم کرده است: کارکردن با یکدیگر به مثابه یک شرکت جهانی، برای رهبری صنعت هوافضا... ! نوع فناوری هوافضاصنایع جنگافزاری بنا نهاده ۱۹۱۶ بنیانگذاران ویلیام بوئینگ دفتر مرکزی ساختمان بوئینگ،شیکاگو،ایلینوی، ایالات متحده آمریکا محدودهٔ فعالیت جهانی مدیر عامل دنیس مویلنبرگ رئیس هیئت مدیره جیمز مکنرنی محصولات هواپیماهای مسافربریهواپیماهای نظامیسیستمهای هوافضاییسیستمهای دفاع موشکی درآمد ۸۶٫۶۲ $ میلیارد دلار(۲۰۱۳) سود خالص ۴٫۵۸ $ میلیارد دلار(۲۰۱۳) مجموع دارایی ۹۲٫۶۶ $ میلیارد دلار(۲۰۱۳) کارکنان ۱۶۸٫۴۲۱ نفر (۲۰۱۳) شرکتهای وابسته هواپیماهای تجاری بوئینگبوئینگ دیفنس اسپیس اند سکیوریتیبوئینگ کپیتالمکدانل داگلاس
وبگاه : http://www.boeing.com
ایرباس، (به انگلیسی: Airbus) شرکت هواپیماسازی اروپایی و سازنده بزرگترین هواپیمای جت مسافربری جهان است. دفتر مرکزی این شرکت در شهر تولوز، فرانسه قرار دارد و کارخانجات آن در سراسر اروپا گسترده میباشند. شرکت ایرباس هماکنون بهعنوان بازوی تولید هواپیماهای مسافربری گروه ایرباس فعالیت مینماید.
ایرباس هماکنون پس از بوئینگ، دومین شرکت هواپیماسازی جهان بهشمار میآید و در حدود نیمی از هواپیماهای مسافربری و غیرنظامی جهان را تولید میکند.
این شرکت دارای ۵۷٬۰۰۰ کارمند و ۱۶ دفتر در کشورهای آلمان، فرانسه، بریتانیا و اسپانیا است. مونتاژ نهایی هواپیماهای ایرباس در شهرهای تولوز در فرانسه، هامبورگ در آلمان، سویل در اسپانیا و تیانجین در چین انجام میپذیرد.این شرکت همچنین دارای شعباتی در کشورهای ایالات متحده آمریکا، ژاپن و جمهوری خلق چین است.
شرکت ایرباس از آغاز کار در سالهای دهه ۱۹۷۰، توسعه و استفاده از تکنولوژیهای نوین در صنعت هواپیمایی را به ابزار اصلی برتری خود در رقابت با شرکتهای دیگر از جمله بوئینگ تبدیل کرد. فناوریهایی مانند استفاده گسترده از مواد کامپوزیت در سازهٔ هواپیما، کامپیوتریزه و دیجیتالی کردن بخش عمدهای از سامانه کنترل پرواز و نیاز به تنها دو نفر در کابین خلبان، نمونههایی از تکنولوژیهای توسعه داده شده توسط ایرباس هستند، که نه تنها به رشد این شرکت کمک کردند، بلکه هماکنون بصورت استانداردهایی در صنعت هواپیمایی درآمدهاند.
شرکت ایرباس سپس به صورت کنسرسیومی از تولیدکنندگان هوافضا بنیان گذاشته شد. در سال ۲۰۰۱ میلادی، این موسسه تبدیل به شرکتی با سهام مشترک گردید، که در آن ۸۰٪ درصد سهام متعلق به شرکت ایایدیاس و ۲۰٪ درصد سهام آن نیز متعلق به شرکت بیایئی سیستمز در بریتانیا بود. در ماه اکتبر سال ۲۰۰۶ بیایئی سیستمز، تمامی سهام خود را به ایایدیاس واگذار کرد. در پی تجدید ساختار شرکت ایایدیاس، ابتدای سال ۲۰۱۴ به گروه ایرباس تغییر نام داد. شرکت ایرباس هماکنون بههمراهایرباس دیفنس اند اسپیس و ایرباس هلیکوپترز، بهعنوان شرکتهای تابعه گروه ایرباس فعالیت میکنند. تاریخچه هواپیمای ایرباس ای۳۲۰ شرکت سوئیس اینترنشنال ایرلاینز ریشههای تاسیس
ایرباس نخست به صورت کنسرسیومی از شرکتهای هوافضای اروپایی، با هدف رقابت با شرکتهای آمریکایی چون بوئینگ، مکدانل داگلاس و لاکهید کورپوریشن، بنیان گذاشته شد. جنگ جهانی دوم بسیاری از زیرساختهای صنعتی اروپا، از جمله صنعت هوایی را از بین برده بود، اما همزمان باعث رشد و شکوفایی صنعت هوایی بسیار موفقی در ایالات متحده آمریکا شده بود.
در سال ۱۹۶۵ در نمایشگاه هوایی پاریس، خطوط هوایی عمده اروپا مسئه نیاز به هواپیمای مسافربری کوتاهبُرد و میانبُرد را به بحث و تبادل نظر گذاشتند. در همین سال، به درخواست دولت بریتانیا، شرکت هاوکر سایدلی با دو شرکت هوایی فرانسوی به نامهای برُگِه و نورد برای آغاز طراحی نخستین هواپیمای ایرباس وارد مذاکره شد. این سه شرکت طراحی هواپیمایی با کُد HBN 100 را آغاز کردند.
در سال ۱۹۶۶ میلادی، شرکت سود اوییشن فرانسوی، شرکت آربایتشگماینشافت ایرباس (بعدها دویچه ایرباس) آلمانی و هاوکر سیدلی بریتانیایی شرکای اصلی پروژه ایرباس بودند و درخواست تامین بودجه پروژه به هر سه دولت ارسال شده بود. پروژه ای۳۰۰ کارخانه تولیدی ایرباس در اشتدته، آلمان
کُد ای۳۰۰ از اوایل سال ۱۹۶۷ میلادی برای نامیدن هواپیمای در دست طراحی ایرباس انتخاب شد. این هواپیما قرار بود ظرفیت حمل ۳۲۰ مسافر را داشته باشد و از دو موتور جت برای تولید نیروی پیشرانه استفاده کند.
در ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۷، سه دولت اروپایی شریک در پروژه بیانیهای با متن زیر منتشر کردند:
بمنظور افزایش همکاریهای اروپایی در زمینه هوانوردی، توسعه اقتصادی و پیشرفت تکنولوژیکی در اروپا، اقدامهای لازم برای طراحی، توسعه مشترک و تولید هواپیمای ایرباس فراهم آید. (بیانیه عملیات ایرباس)
پس از توافق نهایی برای همکاری در پروژه ایرباس، رُژه بِتی، به سمت مدیر فنی پروژه ای۳۰۰ منصوب شد. وی فرایند ساخت و تولید هواپیما را بین شرکتهای گوناگون تقسیم کرد و این تقسیمبندی از آن دوره تاکنون در ساخت تقریباً همه هواپیماهای ایرباس رعایت میشود. بر اساس این تقسیمبندی قرار شد که اتاق خلبان، ابزار و ادوات کنترل پرواز و بخش میانی زیر بدنه هواپیما درفرانسه تولید شود. رژه بیتی که از طرفداران هواپیمای جت ۳-موتوره بریتانیایی ترایدنت بود، ساخت بالهای هواپیما را به هاوکر سیدلی در بریتانیا واگذار کرد. همچنین مقرر شد که ساخت قسمتهای جلو و عقب و بخش میانی فوقانی بدنه اصلی هواپیما درآلمان، شهپرها و اجزاء بالها در هلند و بالکهای افقی عقب در اسپانیا ساخته شوند.
در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۷ طی توافقی مقرر شد که شرکت سود اوییشن رهبری پروژه را در دست داشته باشد، فرانسه و بریتانیا هر یک ۳۷،۵٪ درصد و آلمان ۲۵٪ درصد کار را در دست داشته باشند. همچنین شرکت رولز-رویس هولدینگز برای ساخت موتور جت هواپیمای نخست ایرباس انتخاب شد.
در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۹۶۹، دولت بریتانیا رسماً از پروژه ایرباس کنارهگیری کرد و دولت آلمان با استفاده از این موقعیت سهام خود را به ۵۰٪ درصد افزایش داد. پس از خروج دولت بریتانیا از مجموعه سهامداران ایرباس، شرکت هاوکر سایدلی بطور مستقل ساخت بالهای ایرباس را در بریتانیا ادامه داد. تشکیل صنایع ایرباس ایرباس بلوگا؛ هواپیمای اَبَرترابری ایرباس
صنایع ایرباس به عنوان یک گروه اقتصادی در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۰ تاسیس شد. در این گروه شرکتهای آئرواسپاسیال فرانسوی ودویچه ایرباس آلمانی هر یک ۳۶٫۵ درصد، هاوکر سیدلی بریتانیایی ۲۰ درصد و فوکر هلندی ۷ درصد سهم کاری داشتند. در سال ۱۹۷۱، آئرواسپاسیال و دویچه ایرباس جمعاً سهام خود را به ۴۷٫۹ درصد کاهش دادند، تا شرکت اسپانیایی کاسا بتواند ۴٫۲ سهام را دریافت کند. در ژانویه ۱۹۷۹ شرکت هوافضایی بریتانیا که مالک جدید هاوکر سایدلی بود، ۲۰٪ درصد سهم را از آن خود کرد. توسعه ای۳۰۰ نوشتار اصلی: ایرباس ای۳۰۰
نخستین مدل ایرباس ای۳۰۰ پرواز اولیه خود را در سال ۱۹۷۲ انجام داد و نخستین مدل تجاری آن در سال ۱۹۷۴ وارد خدمت شد. در ابتدا موفقیت ایرباس پیشرفت کندی داشت و بدلیل همزمان شدن پروژه ای۳۰۰ با رونمایی هواپیمای فراصوت کنکورد، کنسرسیوم ایرباس کاملاً زیر سایه تبلیغات کنکورد قرار گرفت، بطوریکه شرکت ایرباس قبل از نخستین پرواز ای۳۰۰ تا ۱۹۷۲ فقط ۱۵ سفارش قطعی برای این مدل دریافت کرده بود و تا سال ۱۹۷۹ تنها ۸۱ فروند هواپیمای ای۳۰۰ در شرکتهای مختلف خدمت میکردند. اما با معرفی مدل ایرباس ای۳۲۰ ناگهان ورق برگشت و ایرباس به عنوان یک بازیگر مهم در بازار هواپیمایی مسافری مطرح شد. ارباس موفق شد قبل از پرواز ای۳۲۰ تعداد ۴۰۰ سفارش قطعی برای این مدل دریافت کند. هواپیماهای ایرباس ایرباس ای۳۰۰، متعلق به شرکت لوفتهانزا خانواده ای۳۰۰
نخستین هواپیمای ایرباس مدل ایرباس ای۳۰۰ بود که در سال ۱۹۷۲ پرواز کرد و نخستین پرواز تجاریاش را در ۱۹۷۴ انجام داد. هواپیمای ایرباس ای۳۰۰ نخستین هواپیمای پهنپیکر دنیا است که در چیدمان کابین مسافران دو راهروی موازی دارد و درعین حال تنها از ۲ موتور جت نیرو میگیرد. آخرین فروند هواپیمای ایرباس ای۳۰۰ در ژوئیه ۲۰۰۷ به فدکس اکسپرس تحویل داده شد و سپس تولید آن برای همیشه متوقف شده است.
هواپیمای ایرباس ای۳۱۰ پس از ایرباس ای۳۰۰ معرفی شد و در آن طول هواپیما کاهش پیدا کرده بود و بالها و موتورها تغییراتی کرده بودند. خانواده ای۳۲۰ نوشتار اصلی: خانواده ایرباس ای۳۲۰
هواپیمای ایرباس ای۳۲۰ یکی از بزرگترین موفقیتهای تجاری شرکت ایرباس میباشد، که در آن برای اولین بار، سیستم ناوبری موسوم Fly-by-wire بکار برده شده بود. مدلهایایرباس ای۳۱۹ و ایرباس ای۳۱۸ در حقیقت مدلهای کوچکتر ایرباس ای۳۲۰ هستند، که برای بازارهای کوچکتر و همچنین بازار جتهای خصوصی تجاری، جذاب هستند. مدل ایرباس ای۳۲۱ اندکی از ایرباس ای۳۲۰ بزرگتر است و رقیب مستقیم مدلهای جدید بوئینگ ۷۳۷ محسوب میشود. هماکنون ایرباس در حال مطالعه برای طراحی هواپیمایی جایگزین برایایرباس ای۳۲۰ است. خانواده ای۳۳۰ و ای۳۴۰ هواپیمای ۴ موتوره ایرباس ایرباس ای۳۴۰شرکت هواپیمایی اتحاد
هواپیماهای مدرن ایرباس ای۳۳۰ و ایرباس ای۳۴۰ به ترتیب با ۲ و ۴ موتور هواپیمای مسافربری پهنپیکر دورپرواز ایرباس هستند. هواپیمای ایرباس ای۳۴۰ دارای بُردی معادل ۱۶٬۷۰۰ کیلومتر است. کاربرد اصلی این هواپیماها در جابجایی تعداد زیادی مسافر در مسافتهای طولانی است. طراحی و ساخت ایرباس ای۳۳۰ و ایرباس ای۳۴۰ از سال ۱۹۸۷ و بطور همزمان آغاز شد. تانکر سوخترسان ایرباس
تانکر سوخترسان ایرباس موسوم به امآرتیتی، هواپیمایی نظامی بر اساس طراحی ایرباس ای۳۳۰ است که برای سوختگیری هواییساخته شده است.
در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۰۸، شرکت دفاعی هوافضایی اروپا، مالک اسبق ایرباس، برنده مناقصه ساخت ۱۷۹ فروند هواپیمای امآرتیتی برای جایگزینی ناوگان قدیمی سوخترسان نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شد. ارزش این معامله ۴۰ میلیارد دلار برآورد شده است. بیشتر قسمتهای این هواپیما در کارخانههای ایرباس در اروپا ساخته میشوند و نهایتاً در مرکز جدیدی که ایرباس در ایالات متحده آمریکا دایر کرده، مونتاژ میشوند. این هواپیما در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا با نام کیسی-۳۰ شناخته میشود.
به عقیده ژنرال آرتور لیکت، فرمانده یگان حمل و نقل هوایی در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، هواپیمای سوخترسان ایرباس در زمینههای زیادی از جمله ظرفیت حمل سوخت، نفر و بار از طرح جدید شرکت بوئینگ بسیار برتر است. این هواپیما از انعطاف پذیری بیشتری نسبت به هواپیمای سوخترسان بوئینگ برخوردار است و میتوان آنرا سریعتر برای انجام ماموریت آماده کرد. خانواده ای۳۸۰ نوشتار اصلی: ایرباس ای۳۸۰
جدیدترین هواپیمای ایرباس مدل ایرباس ای۳۸۰ است که با ۲ طبقهٔ کامل، ۴ موتور و حداکثر ظرفیت بیش از ۸۵۰ مسافر، بزرگترین هواپیمای مسافربری در جهان میباشد. هواپیمای ای۳۸۰ از اکتبر ۲۰۰۷ رسماً سرویس تجاری خود را با پرواز در شرکت هواپیمایی سنگاپور آغاز کرده است. مدل «باری» این هواپیما یعنی ای۳۸۰-۸۰۰اف دومین هواپیمای بزرگ باری جهان، پس از هواپیمای آنتونوف-۲۲۵ میباشد. کنکورد
هواپیمای مافوق صوت کنکورد، با کاربری مسافربری یا ترابری، در کنار توپولف-۱۴۴، یکی از دو هواپیمای مافوق صوت است که در پروازهای تجاری برای حمل مسافر مورد استفاده قرار میگرفت. این هواپیما که محصول مشترک دو کشور فرانسه و بریتانیا است، قادر بود با سرعتی حدود دو برابر سرعت صوت یا عدد ماخ ۲ پرواز کند. هواپیمای کنکورد با بهرهگیری از چهار موتور توربوجت با پس سوز، قادر به پرواز در سرعتهای مافوق صوت بود. این موتورهای بسیار قدرتمند مصرف سوخت بالایی داشتند.
کنکورد برای اولین بار در دوم مارس ۱۹۶۹ به پرواز در آمد و در ۲۱ ژانویه ۱۹۷۶ رسماً آغاز به کار کرد و بعد از حادثه سقوطی که در ۲۵ ژوئیه سال ۲۰۰۰ در پاریس رخ داد، طراحان آن متوجه نقص در طراحی موتور این هواپیما شدند، که رفع عیب آن از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نبود و در نتیجه در بیست و ششم نوامبر ۲۰۰۳ آخرین پرواز این هواپیما انجام شد.
تا پیش از بازنشسته شدن هواپیمای کنکورد در سال ۲۰۰۳، شرکت ایرباس قطعات یدکی و سرویس مورد نیاز کنکوردها را تامین میکرد. نوع فناوری هوافضا بنا نهاده ۱۹۷۰ بنیانگذاران برنارد لاتیهراجر بتیلهنری زیگلر دفتر مرکزی بلنیک، فرانسه محدودهٔ فعالیت جهانی مدیر عامل فابریس برژی رئیس هیئت مدیره گانتر بوشک محصولات هواپیمای مسافربری درآمد ۳۳٫۱۰ € میلیارد یورو(۲۰۱۱) سود خالص ۱٫۵۹ € میلیارد یورو (۲۰۱۱) مالک گروه ایرباس کارکنان ۶۳٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۱)
وب گاه :www.Airbus.com
مکدانل داگلاس، (به انگلیسی: McDonnell Douglas) شرکت هوافضای آمریکایی بود، که در گذشته مهمترین شرکت در حوزهفرآوران هوافضایی و تولید تجهیزات نظامی در ایالات متحده محسوب میشد. این شرکت در سال ۱۹۶۷ در پی ادغام شرکت مکدانل وشرکت هواپیماسازی داگلاس تاسیس شد. شرکت مکدانل داگلاس در سال ۱۹۹۷ توسط کمپانی بوئینگ خریداری و در این شرکت ادغام گردید.
دفتر مرکزی این شرکت در فرودگاه بینالمللی لامبرت-ست لوی، در نزدیکی شهر سنت لوئیس، ایالت میزوری مستقر بود، که اکنون متعلق به بوئینگ میباشد. از محصولات این شرکت میتوان مکدانل داگلاس اف-۱۵ ایگل (اف-۱۵)، مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت (اف-۱۸)، مکدانل داگلاس امدی-۸۰، مکدانل داگلاس دیسی-۱۰، مکدانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ (فانتوم)، مکدانل دوگلاس ایکس-۳۶، داگلاس ای-۴ اسکایهاوک و جت هوایی هریر را نام برد.
ریشههای تاسیس
دونالد ویلس داگلاس (بنیانگذار شرکت هواپیماسازی داگلاس) و جیمز اسمیت مکدانل (بنیانگذار شرکت مکدانل) هر دو استکاتلندیتبار و دانشآموخته مؤسسه فناوری ماساچوستبودند، آنان مدتی از زندگی شغلی خود را به عنوان سرپرست بخش مهندسی در شرکت هواپیماسازی گلن ال. مارتین کمپانی سپری کردند. داگلاس
دونالد ویلس داگلاس در سال ۱۹۲۱ شرکت هواپیماسازی داگلاس را در شهر لانگ بیچ راهاندازی نمود و در سنتا مونیکا، کالیفرنیا، نخستین هواپیمای مسافربری و هواپیمای جنگی سبک خود را، طراحی کرد و به مرحله ساخت رساند.
از مهمترین طرحهای اجرا شده توسط شرکت داگلاس میتوان به داگلاس ای-۴ اسکایهاوک، داگلاس دیسی-۳ و دیسی-۴، ساخت ساترن ۵، موشکهای سری تور و موشکهای سری دلتا، همچنین شرکت در پروژههای بوئینگ سی-۱۷ گلوبمستر ۳ و ایم-۷ اسپارو اشاره کرد. مکدانل
جیمز اسمیت مکدانل در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۹ شرکت هوافضای مکدانل را در فرودگاه بینالمللی لامبرت-ست لوی، واقع در سنت لوئیس، ایالت میزوری راهاندازی و اقدام به ساخت نخستین هواپیمای جت جنگی نمود.
از مهمترین طرحهای اجرا شده توسط مکدانل در طول کمتر از ۳ دهه فعالیت مستقل میتوان به جنگنده اف-۴ فانتوم ۲ و شرکت در پروژههای برنامه فضایی عطارد و پروژه جمینای اشاره کرد. ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰
در اوایل سال ۱۹۶۶ شرکت هواپیماسازی داگلاس یکی از شرکتهای هواپیماسازی در کالیفرنیا بهشمار میآمد، که سفارشهای زیادی جهت ساخت قبول کرده بود و همزمان شرکتمکدانل نیز میرفت، تا به یک غول تولیدکننده در این صنعت تبدیل شود، تا اینکه هزینههای راهاندازی و تولید هواپیماهای مدل داگلاس دیسی-۸ و دیسی-۹ منجر به کاهش منابع مالی شرکت داگلاس گردید.
هنگامی که در دسامبر سال ۱۹۶۶ مدیران شرکت داگلاس اقدام به مزایده برای این شرکت کردند، مکدانل در بهترین وضعیت، این پیشنهاد را برنده شد. ادغام این دو شرکت در ۲۸ آوریل ۱۹۶۷ رسمیت یافت و جیمز اسمیت مکدانل به مدیریت عامل شرکت جدید منصوب گردید.
در ۲۹ اوت ۱۹۷۰ هواپیمای مکدانل داگلاس دیسی-۱۰ از سری آخرین هواپیماهای مسافری شرکت داگلاس، نخستین پرواز خود را به انجام رساند و در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۹ نیز این شرکت موفق شد، دیسی-۹ ملقب به سوپر ۸۰ را با طراحی و ساخت بالها، موتورها و بدنهای جدید نسبت به خانواده دیسی-۹ به پرواز در آورد. ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰
در اوایل دهه ۱۹۸۰ تکامل یافته مکدانل داگلاس دیسی-۹ تحت نام مکدانل داگلاس امدی-۸۰ تولید شد، که جدیدترین عضو خانواده جتهای دوموتوره بود. تولید انواع جتهای امدی-۸۰ سنگ بنایی برای ساخت سری جدید هواپیماهای پیشرفته مکدانل داگلاس امدی-۹۰ به شمار میآمد.
به علت رشد روزافزون درخواست سفر با هواپیما، نیاز به هواپیماهای مسافربری، هر روز بیشتر احساس میشد، از طرفی رشد سریع شرکتهای هواپیماسازی اروپا، فشار زیادی به کارخانجات هواپیماسازی آمریکا وارد میساخت. ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷
در اوایل دهه ۱۹۹۰ کارخانجات هواپیماسازی ایالات متحده آمریکا به منظور توسعه بازار و حفظ رهبری جهانی خود در صنعت هواپیمایی، مصمم به ادغام برخی شرکتها و کارخانجات این صنعت شدند.
اقدامات اجرایی این تصمیم، در اول اوت ۱۹۹۷ به صورت نهایی در آمد و با ادغام شرکتهای سودآور نورث امریکن اوییشن، مکدانل داگلاس و بوئینگ، عظیمترین شرکت صنعت هواپیمایی، توانست جایگاه رهبری جهانی خود را تحکیم بخشد.
این ادغام در حالی صورت گرفت که در بازار بورس ارزش هر سهم از سهام شرکت مکدانل داگلاس، برابر با ۳٫۱ سهم، از سهام شرکت بوئینگ بود و لازم به توضیح است مدیر عامل مکدانل داگلاس نیز به عنوان مدیر عامل جدید بوئینگ انتخاب گردید.
شرکت مکدانل داگلاس در زمان ادغام با بوئینگ، در نوع هواپیمای باریک پیکر کوتاه برد، دارای یک پروژه کامل طراحی و آزمایش شده در سال ۱۹۹۴ تحت عنوان مکدانل داگلاس امدی-۹۵ و یک هواپیمای میان برد، در خط تولید به نام مکدانل داگلاس امدی-۸۰ بود، که از اوایل سال ۱۹۹۵ در مرحله تحویل به خریداران قرار داشت.
مدیران بوئینگ بر این باور بودند، که با توجه به ادغام صورت گرفته و هزینه بسیار کلان خرید سهام مکدانل داگلاس که از طرف بوئینگ پرداخت شده، الزاماً میباید تغییر نام طرح اجرایی امدی-۹۵ و هواپیمای در حال تولید امدی-۹۰ صورت بگیرد و بدین خاطر علیرغم وجود تقاضای فراوان برای خرید هواپیمای امدی-۹۵ و امدی-۹۰ این تصمیم اتخاذ گردید، که هواپیما امدی-۹۵ از این پس به نام بوئینگ ۷۱۷ و امدی-۹۰ نیز با نام بوئینگ امدی-۹۰ تولید و روانه بازار شود.
با گذشت کمتر از دو سال از زمان ادغام در اول سپتامبر سال ۱۹۹۹، هواپیمای امدی-۹۵ در حالی به خریداران تحویل داده میشد، که نام بویینگ ۷۱۷ را با خود یدک میکشید.
مطالعه و بررسی مدیران ارشد بوئینگ در خصوص ادامه ساخت امدی-۹۰ و یا توقف تولید آن، بیشتر متوجه توقف تولید بود، زیرا طراحان قبلی خانواده امدی آخرین حلقه از زنجیره طراحی شده از خانواده امدی را امدی-۹۰ قرار داده بودند، در حالی که طراحان بوئینگ ۷۳۷ یک زنجیره طولانی و دامنهدار برای ساخت مدلهای جدید طراحی کرده بودند.
لذا توقف تولید در سال ۲۰۰۰ صورت گرفت. در حالی که ۷۰٪ درصد تولیدات امدی-۹۰ در بوئینگ جدید (بعد از ادغام) انجام پذیرفته است.
اولین پرواز امدی-۹۰ در بیست و دوم فوریه ۱۹۹۳ صورت گرفت و پس از دریافت گواهینامه هواپیمایی کشوری آمریکا (FAA) دراواخر سال ۱۹۹۴، اولین نمونه ساخته شده تحویل دلتا ایرلاینز شد.
این هواپیما در فوریه ۱۹۹۵ برای ارائه خدمات به مشتریان به پرواز در آمد و رسماً در آوریل ۱۹۹۵ وارد عرصه حمل و نقل هوایی گردید. هواپیمای امدی-۹۰ دارای گنجایش ۱۷۲ صندلی جهت مسافرین و محفظه بار به گنجایش ۳۷ متر مربع و ظرفیت حدود چهار تن بار است و با حداکثر بار مجاز، مسافر و سوخت در کلیه شرایط آب و هوایی دنیا قابلیت نشستن و برخاستن دارد.
این هواپیما در هنگام برخاستن از نیروی جلوبرنده موتورهای وی-۲۵۲۵ یا وی-۲۵۲۸ (با قدرتی معادل ۲۵۰۰۰ تا ۲۸۰۰۰ پوند) بهره میگیرد (از گروه موتورهایی که در خانواده ایرباس ای۳۲۰ به کار رفته است) و با شرایط Hot & HIGH جغرافیایی کشورهای جهان تطابق دارد.
از سری هواپیماهای امدی-۹۰ هم اکنون ۱۱۸ فروند در شرکتهای دلتا ایرلاینز، امریکن ایرلاینز، چاینا ایرلاینز، ژاپن ایرلاینز، هواپیمایی اسکاندیناوی، هواپیمایی سعودی و هواپیمایی شرقی چین، به حمل و نقل مسافرین در اقصی نقاط جهان مشغولند.
سرنوشت ادغام با بوئینگ پیشینیان مکدانلداگلاس جانشینان بوئینگ بنا نهاده ۱۹۶۷ بنیانگذاران جیمز اسمیت مکدانلدونالد ویلس داگلاس از بین رفته ۱۹۹۷ دفتر مرکزی برکلی، میزوری،ایالات متحده آمریکا
وب گاه : www.mdc.com
لاکهید مارتین (به انگلیسی: Lockheed Martin) شرکت هوافضا، تجهیزات نظامی و امنیت اطلاعات آمریکایی است، که در ماه مارس سال ۱۹۹۵ از بههم پیوستنِ شرکتهای لاکهید کورپوریشن و مارتین مریتا، در شهر بتزدا، مریلند تشکیل شد.
شرکت لاکهید مارتین هماکنون بهعنوان یکی از بزرگترین پیمانکاران صنایع جنگافزاری جهان شناخته میشود. در سال مالی ۲۰۰۹ میلادی ۷۴٪ درصد از درآمدهای این شرکت، از فروش تجهیزات نظامی، حاصل شده است. سالانه بیش از ۷٫۱٪ درصد از کل بودجه وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا صرف خریداری تجهیزات از لاکهید مارتین میگردد.هماکنون شمار کارکنان این شرکت بیش از ۱۱۶٫۰۰۰ نفر است و بخشی از سهام آن، در بازار بورس نیویورک معامله میشود.
از هواگردهای تولید شده توسط این شرکت میتوان به: اف-۱۶ فایتینگ فالکن، لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور، اف-۱۱۷ نایتهاوک واف-۳۵ لایتنینگ ۲ اشاره کرد.
شرکت لاکهید مارتین در ۱۵ مارس ۱۹۹۵ از ادغام شرکتهای لاکهید کورپوریشن و مارتین مریتا تأسیس شد. رایزنیهای میان تیمهای مدیریتی دو شرکت، از ماه مارس سال ۱۹۹۴ آغاز گردید، که در نهایت به توافق ۱۰ میلیارد دلاری در ۳۰ اوت ۱۹۹۴ انجامید.
این قرارداد در ماه مارس ۱۹۹۵ زمانی که سهامداران این دو شرکت به ادغام رأی مثبت دادند، نهایی و به مرحله اجرا گذاشته شد. بخشهایی از دو شرکت نیز پس از سازماندهی مجدد، بصورت شرکتهای مستقل ثبت گردیدند. در اواخر سال ۱۹۹۵ بخش تولید مصالح ساختمانی و استخراج معادن شرکت مارتین مریتا تحت نام شرکت معادن مارتین مریتا، بعنوان یک شرکت سهامی عام در شهر رالی، کارولینای شمالی تاسیس شد.
نمونهای دیگر از این شرکتها، ال-۳ کامیونیکیشنز میباشد، که طبق توافق انجام شده میان مدیران ارشد دو شرکت، بخش صنایع دفاعی متوسط از بدنه هر دو شرکت، بصورت یک شرکت اسپین-آف، تفکیک و در سال ۱۹۹۷ به کنسرسیوم سه جانبهای با حضور فرانک لانزا، رابرت لاپنتا و برادران لیمن واگذار گردید. ال-۳ برگرفته از حروف نخست نامخانوادگی سه سرمایهگذار آن؛ لانزا، لاپنتا و لیمن، میباشد. شرکت ال-۳ کامیونیکیشنز در حال حاضر یکی از ۱۰ پیمانکار اصلی، طرف قرارداد وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا، جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا و ناسا بهشمار میآید.
در ۲۲ آوریل سال ۱۹۹۶، لاکهید مارتین اقدام به خریداری بخش تولید تجهیزات دفاعی و سیستمهای الکترونیکی شرکت لورال کورپوریشن به ارزش ۹٫۱ میلیارد دلار نمود. در ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۹۸ مدیران شرکت لاکهید مارتین پیشنهادی به ارزش ۸٫۳ میلیارد دلار را برای خریداری شرکت نورثروپ گرومن ارائه نمودند، که در صورت تأئید این طرح، دو شرکت در یکدیگر ادغام شده و شرکت جدید، با نام لاکهید نورتروپ شکل میگرفت. این طرح با مخالفت دولت فدرال مواجه گشت، زیرا شرکت جدید ۲۵٪ درصد از بودجه سالیانه وزارت دفاع ایالات متحده را به خود اختصاص میداد، که این موضوع امکان انحصار شرکت بر بازار صنایع دفاعی و در نهایت کنترل شرکت جدید بر دولت فدرال را مطرح میکرد. لاکهید کورپوریشن هواپیمای شناسایی دوربرد لاکهید اس آر-۷۱
لاکهید کورپوریشن، شرکت هوافضای آمریکایی بود، که در سال ۱۹۱۲ توسط آلن لاگهید با مشارکت برادرش مالکوم لاگهید، در سان فرانسیسکو، تحت نام آلکو هیدرو-اروپلن کمپانی تأسیس شد.
این شرکت در سال ۱۹۱۶ به در سنتا باربارا، کالیفرنیا منتقل شد و نام آن نیز به لاگهید ایرکرفت کمپانی تغییر پیدا کرد. شرکت لاگهید در سال ۱۹۲۱ در پی رکود مالی پس از جنگ جهانی اول اعلام ورشکستگی کرد و تولیدات کارخانه خود در سنتا باربارا را متوقف نمود.
در سال ۱۹۲۶ آلن لاگهید، جک نورتروپ (مؤسس شرکت نورتروپ) و کنت جی، با تغییر اندکی که در نام کمپانی دادند، اقدام به راهاندازی شرکت جدیدی بنام لاکهید کورپوریشن، با استفاده از داراییهای شرکت ورشکسته لاگهید، نمودند. این شرکت در طول دو سال نخست آنچنان موفق عمل کرد، که در سال ۱۹۲۹ در هر هفته ۵ هواپیما تولید میکرد.
شرکت لاکهید کورپوریشن در طول سالها فعالیت در عرصه صنایع هوافضا، همواره بهعنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان هواپیماهای تجاری، ترابری و نظامی، جهان شناخته میشد. از تولیدات این شرکت میتوان به: لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ، لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر، لاکهید سی-۵ گالکسی، لاکهید یو-۲، لاکهید ایسی-۱۳۰، لاکهید اس آر-۷۱ و لاکهید ایکس-۷ اشاره کرد. مارتین مریتا
مارتین مریتا، شرکت خوشهای آمریکایی بود، که در حوزههای فناوری هوافضا، الکترونیک و صنایع شیمیایی فعالیت میکرد.
این شرکت که در سال ۱۹۶۱ از ادغام دو شرکت گلن ال. مارتین کمپانی و آمریکن-مریتا کورپوریشن تأسیس گردید. شرکت مارتین مریتا سالها بعنوان یکی از پیشتازان صنایع شیمیایی و تولید رنگهای صنعتی، طراحی و ساخت هواگردها و موشکهای بالستیک قارهپیما، همچنین تجهیزات الکترونیکی و لوازم برقی خانگی فعالیت مینمود.
از تولیدات مارتین مریتا میتوان به: مارتین بی-۱۰، مارتین ایکسبی-۱۶، مارتین پی۶ام سیمستر و مارتین مریتا ایکس-۲۴ای اشاره کرد. گلن ال. مارتین کمپانی
گلن ال. مارتین کمپانی، شرکت فرآوران هوافضایی آمریکایی بود، که در زمینه طراحی و ساخت انواع هواگردها، موشکهای بالستیک قارهپیما، شاتلهای فضایی، فضاپیماها و تجهیزات فضانوردی فعالیت مینمود.
شرکت گلن ال. مارتین کمپانی در سال ۱۹۱۲ توسط خلبان آمریکایی، گلن لوتر مارتین در سانتا آنا، کالیفرنیا راهاندازی شد و در سال ۱۹۱۶ با شرکت برادران رایت، یعنی رایت کمپانیادغام گردید و شرکت رایت-مارتین تشکیل شد. در پی عملکرد نه چندان موفق کمپانی رایت-مارتین، گلن مارتین از این شرکت جدا شد و دومین شرکت با نام گلن ال. مارتین کمپانی، را در سال ۱۹۱۷ در کلیولند، اوهایو تأسیس کرد، گرچه مارتین بعدها شرکت رایت-مارتین را خریداری و در شرکت خود ادغام نمود.
گلن ال. مارتین کمپانی بعدها در سال ۱۹۶۱ با آمریکن-مریتا کورپوریشن ادغام شد، که در پی آن شرکت مارتین مریتا تشکیل گردید. بخش هواپیماسازی شرکت مارتین مریتا، بطور کامل از داراییهای شرکت گلن ال. مارتین بوجود آمد.
کارکنان شرکت لاکهید مارتین در سال ۲۰۰۶ بیش از ۱۳۰ هزار نفر اعلام گردید. درآمد این شرکت در سالِ ۲۰۰۴ حدود ۳۵ میلیارد و ۵۲۶ میلیون دلار بودهاست. گرچه شمار کارکنان این شرکت در سال ۲۰۱۳ به ۱۱۶ هزار نفر کاهش پیدا کرد، ولی میزان درآمد سالیانه آن معادل ۴۵٫۳۵ میلیارد دلار بوده، که نسبت به سال ۲۰۱۲ افزایش داشته است.
دفتر مرکزی شرکت لاکهید مارتین در شهر بتزدا در ایالتِ مریلند قرار دارد. لاکهید مارتین در حال حاضر دومین تولید کننده صنایع نظامی جهان بهشمار میآید. لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس موشک ترایدنت ۲، تولید لاکهید مارتین، در حال شلیک از زیردریایی لاکهید مارتین ایکس-۳۵
محصولاتِ عمده شرکت لاکهید مارتین از فهرست زیر تشکیل شده است: هواپیماهای ترابری هواپیمای جنگنده رادار ماهواره موشکمهماتِ جنگی موشک زمین به هوا موشک برد کوتاه موشک بالستیک محصولات فعلی
برخی از محصولات فعلی شرکت لاکهید مارتین: لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور لاکهید مارتین آر کیو ۱۷۰ سنتینل جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن اف-۳۵ لایتنینگ ۲ لاکهید مارتین ایکس-۵۵ لاکهید مارتین ایکس-۳۵ لاکهید مارتین ایکس-۴۴ مانتا لاکهید مارتین ایکس-۳۳ یواساس آزادی (السیاس-۱) یواساس دیترویت (السیاس-۷) یواساس میلواکی (السیاس-۵) ماهواره تیروس-ان ماهواره وینست ۱ اتلس ۵ تاد (سامانه ضد موشکی) محصولات پیشین لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ لاکهید تی-۳۳ شوتینگاستار لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر لاکهید ایکس-۷ سی-۱۳۰ هرکولس پی-۳ اوریون اس-۳ وایکینگ لاکهید اس آر-۷۱ لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر لاکهید یو-۲ لاکهید ایسی-۱۳۰ اف-۱۱۷ نایتهاوک لاکهید سی-۵ گالکسی تلسکوپ فضایی اسپیتزر مدارگرد شناسایی مریخ نقشهبردار سراسر مریخ سی شدو (آیایکس-۵۲۹) موشک ترایدنت موشک تایتان مخزن خارجی شاتل فضایی سفینههای وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ ماهواره دیاسسیاس-۳ ماهوارهای۲۱۰۰ ماهواره مارتین مریتا ۳۰۰۰ ماهواره مارتین مریتا ۴۰۰۰ ماهواره مارتین مریتا ۷۰۰۰ نوع فناوری هوافضاتجهیزات نظامیامنیت اطلاعات بنا نهاده ۱۹۹۵ بنیانگذاران لاکهید کورپوریشنمارتین مریتا دفتر مرکزی بتزدا، مریلند، ایالات متحده آمریکا محدودهٔ فعالیت جهانی مدیر عامل ماریلین هیوسن محصولات سامانههای مراقبت پروازموشکهای بالیستیکانواع مهمات و جنگافزارهواپیماهای جنگنده و ترابریرادار، حسگر و سنسورماهواره و فضاپیما درآمد ۴۵٫۶۰ $ میلیارد دلار (۲۰۱۴) سود خالص ۳٫۶۱ $ میلیارد دلار (۲۰۱۴) مجموع دارایی ۳۷٫۰۷ $ میلیارد دلار (۲۰۱۴) کارکنان ۱۱۲٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۴) شرکتهای وابسته سندیا کورپوریشن
وب گاه : www.LockheedMartin.com
نورثروپ گرومن، (به انگلیسی: Northrop Grumman) شرکت هوافضا و صنایع دفاعی آمریکایی است، که در زمینه طراحی و تولیدتجهیزات جنگافزاری، هواگردهای نظامی و هواپیماهای جنگنده، کشتی، شناور و ناوهای هواپیمابر، ماهواره، سیستمهای دفاع موشکی، رادار و پدافند هوایی، همچنین ارائه خدمات مشاوره فناوری اطلاعات و نیروی نظامی، فعالیت مینماید.
این شرکت در سال ۲۰۱۰ پس از شرکتهای بیایئی سیستمز، لاکهید مارتین و بوئینگ، در رتبه چهارم از فهرست بزرگترین شرکتهای صنایع دفاعی و جنگافزاری جهان قرار گرفت.
نورثروپ گرومن در سالِ ۱۹۹۴ در پی خریداری شرکت گرومن، توسط شرکت نورثروپ، سپس ادغام دو شرکت، راهاندازی شد. در سال ۲۰۱۱ شرکت نورثروپ گرومن در فهرست فرچون ۵۰۰ در رتبه ۷۲ از بزرگترین شرکتهای ایالات متحده آمریکا قرار گرفت. از شناخته شدهترین تولیدات نورتروپ گرومن، میتوان به: ئیای-۶بی پراولر، ایکس ۴۷-بی، امکیو-۸ فایر اسکات، بی-۲ اسپیریت، ایکس-۴۷ای پگاسوس و آر کیو-۴ گلوبال هاوک اشاره کرد.
نورثروپ گرومن امکیو-۸ فایر اسکات
ریشههای تاسیس شرکت نورثروپ گرومن، به سال ۱۹۲۹ بازمیگردد، که لیروی گرومن با مشارکت جیک سویربول و ویلیام شندلر، اقدام به راهاندازی شرکت گرومن نمودند. شاخه دیگر نورثروپ گرومن، شرکت نورثروپ میباشد، که یک دهه بعد از گرومن و در سال ۱۹۳۹ توسط جک نورتروپ تاسیس گردید.
این شرکت تولید کنندهٔ مدرنترین تجهیزات دفاعی و هوافضایی، از حسگرها و سنسورهای پیشرفته، تا هواپیماهای باربری و نظامی، انواع ماهوارهها و سیستمهای دفاع موشکی میباشد. گردش مالی این شرکت در سال ۲۰۱۲ بیش از ۲۵٫۲۱ میلیارد دلار بوده، که سود خالصی معادل ۱٫۹۷ میلیارد دلار را عاید این کمپانی نموده است. در حال حاضر (۲۰۱۳) تعداد کارکنان نورثروپ گرومن بیش از ۶۸٫۰۰۰ هزار نفر است.
این شرکت در سال ۱۹۹۴ در پی خریداری شرکت هوافضا و تجهیزات دفاعی گرومن، توسط شرکت هوافضای نورتروپ، سپس ادغام دو شرکت، تاسیس شد. نورثروپ گرومن در سال ۱۹۹۶ شرکت سیستمهای الکتریکی وستینگ هاوس، که از تولید کنندگان برتر سیستمهای راداری در دنیا به شمار میرود را خریداری نمود. در سال بعد شرکت لاجیکان از شرکتهای پیشرو در تولید سیستمهای رایانهای، با کاربرد دفاعی نیز به نورثروپ گرومن اضافه شد. در سال ۱۹۹۸ میلادی مسئولین بلند پایه این شرکت و شرکت لاکهید مارتین به توافقاتی برای ادغام با یکدیگر و تشکیل بزرگترین شرکت دفاعی و هوافضایی جهان، دست یافتند، اما با مخالفت دولت فدرال ایالات متحده آمریکا، این ادغام انجام نگرفت. از آن به بعد نورثروپ گرومن، شرکتهای بزرگ و کوچک دیگری را نیز به خود پیوست نمود، که از جملهٔ آنها میتوان به: تلهداین (تولیدکنندهٔ پهپاد، سیستمهای نظارت و مراقبت فیزیکی) موسسهٔ تحقیقاتی کامپکت، شرکت نرمافزاری استرلینگ، صنایع لیتون و شرکت کشتیسازی نیوپورت اشاره نمود.
نورثروپ گرومن هماکنون سومین شرکت بزرگ دفاعی جهان و بزرگترین سازنده ناوهای هواپیمابر و کشتیهای نظامی در جهان است. محصولات مختلف این شرکت در واحدهای تولیدی آن که در ایالات متحده آمریکا و در کشورهای وجود دارند، طراحی و ساخته میشود. برای مثال شرکت کشتی سازی نیوپورت، ناوهای هواپیمابر، زیردریاییهای هستهای و همچنین ناوهای فوق مدرن کلاس نیمیتز را تولید میکند.
در ژانویه ۲۰۰۱ نورثروپ گرومن بخشی دیگر با نام سرویسها و خدمات فنی تاسیس نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۶ نورثروپ گرومن و بوئینگ به توافقاتی برای طراحی و ساخت فضاپیمای جدید ناسا، با نام اوریون دست یافتند، اما در ماه اوت ۲۰۰۶ اعلام شد، که این پروژه به لاکهید مارتین سپرده شده است.
نورثروپ گرومن از چندین واحد تجاری و کاری مجزا تشکیل شده است، که هر کدام به صورت تقریباً مستقل فعالیت میکنند. البته تمامی این بخشها با توجه به ماهیت فعالیتشان، در چهار دستهٔ کاری قرار میگیرند و فعالیتهای نورثروپ گرومن در واقع در یکی از دستهبندیهای زیر قرار میگیرد: سیستمهای اطلاعاتی و فناوری اطلاعات صنایع دریایی و کشتیسازی صنایع هوافضایی سیستمهای الکترونیکی سیستمهای الکترونیکی
بخش سیستمهای الکترونیکی نورتروپ گرومن پس از اضافه شدن شرکت سیستمهای وستینگ هاوس به نورثروپ گرومن، در سال ۱۹۹۶ پدید آمد و در زمینهٔ طراحی، تولید و گسترهٔ متنوعی از انواع سیستمهای الکترونیکی-دفاعی، فعالیت میکند. این بخش بیش از ۷۲ دفتر بینالمللی در مناطق مختلف جهان دارد و بیش از ۲۴ هزار نفر پرسنل در آن مشغول به کارند. در سال ۲۰۰۴ بیش از ۲۰٪ درصد فروش نورتروپ گرومن مربوط به این زیرمجموعه بوده است. مقر اصلی این زیر مجموعهٔ تجاری در بالتیمور واقع است. فناوری اطلاعات
بخش فناوری اطلاعات نورتروپ گرومن مسئول فراهم ساختن بسترهای اطلاعاتی و ارایهٔ خدمات مربوطه به مشتریان است. همچنین قراردادهای مرتبط با موضوعاتی چون پروژههایشبیهسازی و ارائه خدمات آموزشی، در بخش فناوری اطلاعات نورتروپ گرومن انجام میشود. سیستمهای موشکی سامانهٔ موشکی بیکیوام-۷۴ ساختهشده توسط نورثروپ
وظیفهٔ اصلی بخش سیستمهای موشکی نورثروپ گرومن؛ تحقیق، طراحی، ساخت و توسعه سیستمهای موشکی و زیرسیستمهای مربوط به آن میباشد. سیستمهای یکپارچه
طراحی، ساخت و پشتیبانی از صنایع مختلف دفاعی و هوافضایی، با هدف فراهم کردن تسلیحات شناسایی؛ درگیری و ... برای وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا هدف اصلی بخش سیستمهای یکپارچه شرکت نورثروپ گرومن است. نیوپورت
نام کامل آن نیوپورت نیوز است و با این که تحت نظر نورثروپ گرومن و برای تامین نیازهای قراردادهای این کمپانی فعالیت میکند؛ اما به صورت کاملأ خصوصی اداره میشود. این شرکت تابعه سازندهٔ انواع ناوهای هواپیمابر فوق مدرن و زیردریاییهای اتمی میباشد. نیوپورت تنها شرکتی است، که قابلیت و توانایی طراحی و ساخت ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز را دارا میباشد. دفتر اصلی نیوپورت درایالت ویرجینیا واقع است. سیستمهای دریایی و کشتیسازی
بخش سیستمهای دریایی و کشتیسازی نورتروپ گرومن، سازندهٔ انواع کشتیها و دیگر شناورهای دریایی کوچک و متوسط است. فناوری فضایی
در این زیرمجموعه از کمپانی نورتروپ گرومن، تمرکز اصلی بر طراحی و ساخت ماهوارهها و برنامه ریزی و اجرای پروژههای راهبردی فضایی میباشد. خدمات فنی
بخش خدمات فنی نورثروپ گرومن در ماه ژانویه سال ۲۰۰۶ تاسیس شده است و وظیفهٔ ارایهٔ خدمات فنی، تعمیرات و نگهداری، خدمات لجستیک و پشتیبانی، ترابری دریایی و همچنینبازاریابی محصولات این شرکت را بر عهده دارد.
کسب رتبهٔ اول در ارایهٔ فناوری و سامانههای نوین، به منظور تضمین امنیت و آزادی مردم ایالات متحده آمریکا و کشورهای دوست. این شرکت در سال ۲۰۱۰ پس از شرکتهای بیایئی سیستمز، لاکهید مارتین و بوئینگ، در رتبه چهارم از فهرست بزرگترین شرکتهای صنایع دفاعی و جنگافزاری جهان قرار گرفت.
تمرکز و توجه ویژه به بحث کیفیت؛ جلب رضایت مشتریان؛ همکاری همه سطوح پرسنلی با یکدیگر؛ حفظ یکپارچگی؛ احترام به یکدیگر؛ مشتریان و سهامداران از ارزشهای اساسی اعلام شدهٔ این شرکت است. مدیران ارشد نورثروپ گرومن معتقدند تمامی پرسنل شان باید دارای پنج ویژگی برتر باشند: اعتقاد به ارزشهای کمپانی و سعی در حفظ و ارتقا آنها، تمرکز بر پیشرفت و سرآمدی، فعالیت با دقت و سرعت بسیار بالا، داشتن ارتباطات قوی و آزاد بین تمامی سطوح کاری و پرسنلی و داشتن روحیه مشارکت در تمامی سطوح. پهپاد نورتروپ گرومن آر کیو-۴ گلوبال هاوک ناو یواساس هری اس. ترومن تولید شده توسط نورتروپ گرومن دو جنگنده وایاف-۲۳ نورتروپ گرومن ئیای-۶بی پراولر
نورتروپ گرومن در زمینههای زیر به تحقیق و توسعه و تولید محصولات مختلف میپردازد: سیستمهای کنترل و فرماندهی سیستمهای هوشمند اطلاعاتی سیستمهای پدافند موشکی سیستمهای پیشرفتهٔ راداری کشتیها و ناوهای اتمی و غیر اتمی انواع ماهوارههای مختلف با ماموریتها و کاربردهای گوناگون سیستمهای لیزری پر انرژی هواپیماهای بدون سرنشین
طراحی و ساخت سیستمها و محصولاتی دیگر نیز در فهرست ماموریتها و پروژههای آتی این شرکت قرار دارند، که از جملهٔ مشهورترین آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد: رادارهای فضا پایه جنگنده بمبافکنهای پیشرفته ناوهای هواپیمابر ناوشکنهای مدرن سیستمهای انتقال بیسیم اطلاعات
مهمترین محصولات تولید شده شرکت نورثروپ گرومن عبارتند از: رهگیر انرژی جنبشی رادارهای پیشرفتهٔ باند اس رادارهای فعال الکترونیکی سامانهٔ دفاع موشکی برای هواپیماهای غیرنظامی سیستم مادون قرمز فضا پایه ماهوارههای پشتیبان سیستمهای دفاع موشکی لیزر هواپایه بمب افکن بی-۲ اسپیریت پهپاد گلوبال هاوک رهگیر انرژی جنبشی
رهگیرهای انرژی جنبشی، برای شناسایی و رهگیری موشکهای بالستیک، در فازهای میانی و انتهای پرواز، استفاده میشوند و در واقع بخشی از معماری پدافند موشکی چند لایهٔ سپر دفاع موشکی ایالات متحده آمریکاست. نورثروپ گرومن همچنین نرمافزارهای مدیریت صحنهٔ نبرد، برای سامانههای پدافند موشکی را نیز تهیه مینماید. رادارهای باند اس
رادار باند اس تیپیاس-۷۰اساس، پیشرفتهترین و کارآمدترین رادار مراقبت پدافند هوایی است، که تاکنون در جهان ساخته شده است. این رادارها قادرند به صورت کاملاً خودکار، انواع اهداف؛ از جمله هواپیماها و پهپادهای دشمن و نیز موشکهای بالستیک شلیک شده را تشخیص داده و رهگیری نمایند. ضمناً این رادارها قادر به تشخیص و رهگیری همزمان بیش از دهها هدف بطور همزمان، میباشند. رادارهای الکترونیکی
انواع رادارهای آرایه اسکن شده فعال الکترونیکی نورثروپ گرومن، قابلیتهای گسترده و متنوعی برای جستجو، تطبیق، رهگیری و هدفیابی تهدیدات مختلف دارند. در این حوزه، نورثروپ گرومن، پیشرفتهترین شرکت در دنیا میباشد و سیستمهای کنترل آتش طراحی شده توسط آن، برای جنگندههای اف-۳۵ لایتنینگ ۲ و لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور، از محبوبیت بالایی نزد متخصصان دفاعی و نظامی برخوردار هستند. سامانهٔ گاردین
سامانهٔ پدافند موشکی گاردین که از نوع سامانهٔ دفاع موشکی هواپیماهای غیرنظامی است، بر روی هواپیماهای تجاری و مسافری نصب میشود و قادر است با استفاده از یک خط لیزر بی خطر نامرئی؛ موشک دوش پرتابی را، که به سمت هواپیما شلیک میشود، از بین ببرد. ساخت این گونه سامانهها در سالهای اخیر بسیار مورد توجه قرار گرفته است و گاردین نیز به عنوان بخشی از برنامهٔ امنیت ملی آمریکا از اهمیت ویژهای برخوردار است. سیستم مادونقرمز فضاپایه
نورثروپ گرومن محمولهٔ سنسور مادون قرمز و پردازندهٔ دیتای مورد استفاده در سیستم مادون قرمز فضاپایه که توسط لاکهید مارتین ساخته میشود را، تولید مینماید. این سیستم در واقع مجموعهای از ماهوارههاست که به کمک سنسورهای مادون قرمز آنها، میتوان از شلیک موشکهای بالستیک تاکتیکی و راهبردی، آگاه شد و اطلاعات دقیقی در خصوص آنها را با سرعت بسیار زیاد برای فرماندهان و نیروهای نظامی، مهیا و ارسال نمود. ماهوارههای پشتیبان
ماهوارههای پشتیبان، برای آگاهی از شلیک موشکهای بالستیک به کار میروند. این ماهوارهها از سال ۱۹۷۰ تاکنون، مولفههای اصلی سیستمهای هشدار اولیه موشکی آمریکا بودهاند. آنها میتوانند با استفاده از حسگرهای مادون قرمز خود، گرمای حاصل از شلیک موشکهای بالستیک را حس نمایند و گزارشهای دقیقی در این خصوص تهیه کنند. لیزر هواپایه
سامانهٔ لیزر هواپایه که با همکاری شرکتهای نورثروپ گرومن، لاکهید مارتین و بوئینگ در دست طراحی و ساخت است. در واقع یک لیزر اکسیژنی شیمیایی کلاس مگاوات است، که با سرعت نور منتشر میشود و برای هدف قرار دادن موشکهای بالستیک در فاز بوست (مرحله دوم پرواز موشکهای بالستیک) مورد استفاده قرار میگیرد. قرار است این لیزر بر روی هواپیمای بوئینگ ۷۴۷-۴۰۰ نصب شود. بی-۲ اسپیریت نوشتار اصلی: نورتروپ گرومن بی-۲ اسپیریت نورتروپ گرومن بی-۲ اسپیریت
نورثروپ گرومن بی-۲ اسپیریت، تنها بمب افکن دور پرواز دنیاست، که قادر است، تسلیحات مختلفی با حجم بالا را، تا ارتفاع بسیار زیاد حمل نماید و با نفوذ در عمق مناطق هوایی و فضایی محافظت شده؛ به انجام ماموریتهای گوناگون بپردازد. این بمب افکن، نقش مهمی در اجرای ماموریتهای راهبردی تهاجمی یواسایاف در آینده خواهد داشت. گلوبال هاوک
پهپاد آر کیو-۴ گلوبال هاوک پیشرفتهترین پرندهٔ بدون سرنشین دنیاست. این پهپاد به صورت کاملاً خودکار عمل مینماید. حتی بلند شدن از روی زمین و فرود آمدن آن نیز به صورت تمام اتوماتیک انجام میشود و میتواند به ارتفاع بیش از ۶۵ هزار پایی (۲۰ کیلومتر) دست یابد، که در نتیجه خارج از محدودهٔ بسیاری از سیستمهای پدافندی قرار میگیرد. این سامانه تاکنون رکورد بیش از ۳۶ ساعت پرواز متوالی و مسافت ۲۵ هزار کیلومتری را ثبت نموده است.
این پهپاد توانایی جابجایی محمولهای با وزن ۱٫۴۰۰ کیلوگرم را دارا میباشد. معماری سیستمی باز این سامانه باعث شده تا به سادگی بتوان انواع سنسورها و سیستمهای ارتباطی نوین را، با آن تطبیق داده و بر روی آن نصب نمود. رادارهای ترکیبی، سنسورهای مادون قرمز و الکترواپتیکال این پهپاد آن را قادر میسازد تا در شرایط آب و هوایی گوناگون، تصاویر شناسایی با کیفیت و دقیق تهیه نماید. بسیاری از متخصصان رشتههای مختلف از قبیل الکترونیک، هوافضا و... این پهپاد را از شاهکارهای طراحی سیستمی میدانند. نوع شرکت سهامی عامS&P 500 Component بنا نهاده ۱۹۹۴ بنیانگذاران نورثروپگرومن دفتر مرکزی فالز چرچ، ویرجینیا، ایالات متحده آمریکا محدودهٔ فعالیت جهانی افراد کلیدی وسلی بوش(رییس هیئت مدیره و مدیر عامل اجرایی) محصولات کشتی و ناو هواپیمابرهواپیمای جنگندهسیستمهای دفاع موشکیماهواره و تجهیزات هوافضاخدمات فناوری اطلاعاترادارها و حسگرهای الکترونیکی درآمد ▼ ۲۴٫۶۶ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳) سود ناخالص ▼ ۳٫۱۲ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳) سود خالص ▼ ۱٫۹۵ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳) مجموع دارایی ▼ ۲۶٫۳۸ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳) مجموع سهام ۱۰٫۶۲ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳) کارکنان ۶۸٫۱۰۰ نفر (۲۰۱۳)
وب گاه : www.NorthropGrumman.com
سوخو (به روسی: Сухой) یک شرکت هوافضای روسی است. این شرکت در سال ۱۹۳۹ توسط پاول سوخو بنیان گذاشته شد، و در زمینه ساخت هواپیماهای جنگنده تخصص دارد. در زبان روسی عبارت Су و در انگلیسی عبارت Su برای نامگذاری هواپیماهای جنگنده سوخو بکار میرود.شرکت سوخو بزرگترین تشکیلات هواپیماسازی روسیه است: این شرکت مالکیت سهامهای تمامی شرکتهایی را که برای هواپیمای سوخو قطعه تولید میکنند در اختیار دارد، و به همین علت بر چرخهٔ تولید، از طراحی گرفته تا ساخت و کنترل کیفیت، نظارت کامل ایفا میکند.هواپیماهای سوخو نه تنها خط مقدم نیروی هوایی روسیه را تشکیل میدهند، بلکه بخش عمدهای از نیروی هوایی کشورهای دیگری مانند هند، ایران، آلمان، چین، و مصر نیز هستند.شرکت سوخو پیشتر با نام «دفتر طراحی شماره ۵۱» یا به زبان روسی به «او کا ب-۵۱ (ОКБ-51)» نامیده میشده است.تولیدات نظامی هواپیمای سوخو-۳۳ نیروی دریایی روسیه روی عرشه ناو هواپیمابر آدمیرال کوزنتسوف* سوخو-۲۲* سوخو-۲۴* سوخو-۲۵* سوخو-۲۷* سوخو-۳۰* سوخو-۴۷* سوخو پک فاهواپیمای مسافریدر ژوئن سال ۲۰۰۷، شرکت سوخو ورود خود را به بازار هواپیماهای مسافربری اعلام کرد. نخستین هواپیمای مسافری طراحی شده توسط سوخو سوپرجت-۱۰۰ نام دارد. این هواپیما با ظرفیت ۹۰ تا ۱۱۰ مسافر، دارای بردی برابر ۴۵۰۰ کیلومتر است. یک شرکت هواپیمایی ایتالیایی با سفارش ۱۰ فروند، و خطوط هوایی داخلی روسیه با سفارش ۵۰ فروند، آغاز خوبی را برای سوپرجت-۱۰۰ رقم زدند.مشخصات نوع شرکت سهامی عامتأسیس ۱۹۳۴بنیانگذار(ها) پاول سوخوشعبهٔ مرکزی مسکو، Flag of Russia.svg روسیهمحصولات هواپیماهای نظامی، آموزشی، مسافربری، ترابری و آزمایشیدرآمد ۳۷٫۷۷ میلیارد روبل (۲۰۰۸)دارنده(ها) شرکت هواپیمایی متحدتعداد کارکنان ۳۱٬۰۰۰ نفر
میگ (به روسی: МиГ) یک شرکت هوافضایی و دفاعی روسی است، و دفتر اصلی آن در شهر مسکو قرار دارد. شرکت میگ در سال ۱۹۳۹ توسط آرتیوم میکویان و میخائیل گورویچ بنیان نهاده شد، و پیشتر به عنوان دفتر طراحی شماره ۱۵۵، دفتر طراحی میکویان و گورویچ، و دفتر طراحی میکویان نیز شناخته میشده است. نام میگ از ترکیب نامهای خانوادگی میکویان و گورویچ ساخته شده است. هواپیماهای میگ بطور وسیعی در نیروهای دفاعی شوروی، کشورهای بلوک شرق سابق و متحدان آنها استفاده شده است. امروزه نیز هواپیماهای میگ بخش عمدهای از ساختار نیروهای دفاعی را در کشورهای گوناگون تشکیل میدهد.در حال حاضر، شرکت هواپیمایی متحد مالک تمامی سهام شرکت میگ است.تاریخچه شرکت هوانوردی میکویان و گورویچ (به روسی: Микоян и Гуревич) در سال ۱۹۳۹ در مسکو توسط آرتیوم میکویان و میخاییل گورویچ بنیان نهاده شد. نام میگ از ترکیب بخش اول نام خانوادگی میکویان و گورویچ ساخته شده است و به عنوان نام بیشتر هواپیماهای جنگنده ساخت این شرکت بکار میرود. در سال ۱۹۷۰ و پس از مرگ گورویچ، نام شرکت به «میکویان» تغییر یافت، گرچه شرکت به استفاده از نام مخفف «میگ» برای هواپیماهای خود ادامه داد.شرکت میگ از طراحی، تولید و آزمایش گرفته تا بازاریابی، تعمیرات و ارائه خدمات پس از فروش، بر تمامی مراحل و چرخهٔ ساخت و سرویس هواپیما نظارت دارد. این شرکت دارای سه کارخانه ساخت هواپیما در مسکو، لوخوبیتزه و کالیازین، مرکز آزمایش هواپیما در ژوکوفسکی، و کارخانه ساخت موتور هواپیما در سن پترزبورگ است. هواپیماهای نظامی ساخت شرکت میگ با نام مخفف میگ و یک شماره فرد نامگذاری میشوند (مثل میگ-۲۳ یا میگ-۲۹). مدلهایی که دارای شماره زوج هستند (مانند میگ-۸ یا میگ-۱۱۰) هواپیمای آزمایشی یا غیرنظامی محسوب میگردند.هواپیماهای میگ هواپیماهای تولید شده توسط میگ را میتوان بر اساس نام به سه دسته تقسیم کرد. سری میگ * میگ-۱ (۱۹۴۰)* میگ-۳ (۱۹۴۰)* میگ-۵ (۱۹۴۲)* میگ-۶ (۱۹۴۰) هواپیمای آزمایشی* میگ-۷ (۱۹۴۴)* میگ-۸ (۱۹۴۵) هواپیما آزمایشی و اثباتگر تکنولوژی* میگ-۹ (۱۹۴۷)* میگ-۱۱ (۱۹۴۷)* میگ-۱۳ (۱۹۴۵)* میگ-۱۵ (۱۹۴۸)* میگ-۱۷ (۱۹۵۴)* میگ-۱۹ (۱۹۵۵) نخستین جنگنده مافوق صوت میگ* میگ-۲۱ (۱۹۶۰)* میگ-۲۳ (۱۹۷۰)* میگ-۲۵ (۱۹۷۰)* میگ-۲۷ (۱۹۷۵)* میگ-۲۹ (۱۹۸۳)* میگ-۳۱ (۱۹۸۳)* میگ-۳۳ (۱۹۸۹)* میگ-۳۵ (۲۰۰۷)* میگ-۱۰۱ (۱۹۹۵)* میگ-۱۰۵ (۱۹۶۵)* میگ-۱۱۰ (۱۹۹۵)* میگ-۱۲۱* میگ آ-ت (۱۹۹۲) سری ئی (И) * میگ ئی-۲۱۱ (۱۹۴۲)* میگ ئی-۲۵۰ (۱۹۴۵)* میگ ئی-۲۷۰ (۱۹۴۷)* میگ ئی-۳۲۰ (۱۹۴۹)* میگ ئی-۳۵۰ (۱۹۵۱)* میگ ئی-۳۷۰ (۱۹۵۵)* میگ ئی-۲ (۱۹۵۶)* میگ ئی-۳ (۱۹۵۶)* میگ ئی-۵* میگ ئی-۷ و (۱۹۵۷) مدلهای دیگر * میگ ۱٫۴۴* میگ اسکات (هواپیمای نظامی تجسسی بیسرنشین)* میگ ی-۸* میگ ی-۱۵۲* میگ ت-۱۰۱ مشخصاتنوع شرکت سهامی عاممحدودهٔ فعالیت جهانیتأسیس ۱۹۳۹بنیانگذار(ها) آرتیوم میکویان، میخاییل گورویچشعبهٔ مرکزی مسکو، Flag of Russia.svg روسیهافراد مهم میخائیل پوغوسیان مدیر عاملمحصولات هواپیماهای نظامی، آموزشی، مسافربری، ترابری و آزمایشیدارنده(ها) شرکت هواپیمایی متحد
امبرائر، (به پرتغالی: Embraer) شرکت هوافضای برزیلی است، که در زمینه تولید هواپیماهای، مسافربری، تجاری و نظامی، همچنین تولید جنگافزار و نیز ارائه خدمات، سرویسها و فناوریهای هوافضا فعالیت مینماید.
شرکت امبرائر در سال ۱۹۶۹ توسط دولت برزیل تاسیس شد. در ابتدای دهه ۱۹۹۰ این شرکت تا مرز ورشکستگی پیش رفت، که در سال ۱۹۹۴ با آغاز فرایند خصوصیسازی توسط دولت برزیل، از ورشکستگی نجات یافت.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر سائو خوزه دوس کامپس، برزیل قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نیویورک و بورس اوراق بهادارسائوپائولو معامله میشود. سهامداران اصلی شرکت امبرائر عبارتند از: بوزانو گروپ ۱۱٫۱٪ درصد، سیستل ۷٫۴٪ درصد، ئیایدیاس۲٫۱٪ درصد، گروه صنعتی داسو ۲٫۱٪ درصد، تیلز ۲٫۱٪ درصد، سافران ۱٫۱٪ درصد و دولت برزیل ۰٫۳٪ درصد. از تولیدات این شرکت، میتوان به هواگردهای امبرائر ئی-جت و امبرائر ایآرجی ۱۴۵ اشاره نمود. نوع فناوری هوافضاصنایع جنگافزاری بنا نهاده ۱۹۶۹ دفتر مرکزی سائو خوزه دوس کامپس،برزیل مدیر عامل فردریکو فلوری کورادو رئیس هیئت مدیره هرمان ویور محصولات هواگردسیستمهای هوافضاقطعات هواپیماجنگافزار درآمد ۶٫۰ $ میلیارد دلار (۲۰۱۲) سود خالص ۳۴۰٫۶ $ میلیون دلار(۲۰۱۲) کارکنان ۱۸٫۰۰۳ نفر (۲۰۱۲) وب گاه : WWW.Emberaer.com
بمباردیه، (به فرانسوی: Bombardier) شرکت خوشهای کانادایی است، که در زمینه مهندسی هوافضا، طراحی و ساخت تجهیزات دفاعی و ترابری ریلی فعالیت مینماید.
شرکت بمباردیه در سال ۱۹۴۱ توسط جوزف-آرماند بمباردیه، در شهرک والکور، کبک تاسیس شد و در حال حاضر تولیدکننده طیف وسیعی از تجهیزات و ماشینآلات دفاعی،نظامی، ریلی و برفرو میباشد، که انواع هواگرد، هواپیما و جتهای تجاری، قطار، تراموا ولوکوموتیو، تجهیزات نظامی و خودروهای نظامی، برفرو، جتاسکی، خودروهای همهجار، ماشینآلات استخراج معدن، تجهیزات جنگلداری، کامیون و ماشینآلات صنایع سنگین را در بر میگیرد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر مونترآل، استان کبک قرار دارد و سهام آن در بازار بورس تورنتو معامله میشود. شرکت بمباردیه جزئی از فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ میباشد. از مشهورترین تولیدات این شرکت میتوان به بمباردیه سیآرجی ۱۰۰/۲۰۰، بمباردیه سیآرجی ۷۰۰/۹۰۰ و بمباردیر گلوبال اکسپرس نام برد. نوع مهندسی هوافضاترابری ریلی بنا نهاده ۱۹۴۱ شهرک والکور بنیانگذاران جوزف-آرماند بمباردیه دفتر مرکزی مونترآل، کانادا مدیر عامل پییر بودواین رئیس هیئت مدیره لورن بودواین محصولات هواگردقطارتراموانیروی نظامی درآمد ۲۰٫۹۸ $ میلیارد دلار(۲۰۱۲) سود خالص ۱٫۹۸ $ میلیارد دلار (۲۰۱۲) مجموع دارایی ۳۲٫۴۳ $ میلیارد دلار(۲۰۱۲) کارکنان ۶۵٫۶۹۸ نفر (۲۰۱۲) شرکتهای وابسته بمباردیه اروسپیس
وب گاه : WWW.Bombardier.com
سِسنا (به انگلیسی: Cessna) شرکت آمریکایی هواپیماسازی مستقر در ویچیتا در ایالت کانزاس آمریکا است.
تولیدات اصلی این شرکت هواپیماهای معمولی هستند و گرچه این شرکت بیشتر به خاطر هواپیماهای کوچک و پیستونی خود شهرت دارد ولی جتهای تجاری نیز تولید میکند. شرکت سسنا یکی از شرکتهای فرعی مجموعه تکستران است.
تاریخچه سسنا به ماه ژوئن ۱۹۱۱ میلادی برمیگردد. در آن تاریخ، کلاید سسنا (Clyde Cessna)، کشاورزی در ریگو کانزاس هواپیمایی از چوب و پارچه ساخت و با این کار نخستین فردی در منطقه میان رودخانه میسیسیپی و رشتهکوههای راکی شد که توانست هواپیمایی را بسازد و به پرواز درآورد.
کلاید سسنا کار تحاری هواپیماسازی خود را در انید اوکلاهوما پی گرفت و بسیاری از هواپیماهای اولیه خود را بر روی دشتهای نمکی آنجا آزمایش کرد. هنگامی که بانکدارها دیگر پولی به او برای ساخت هواپیما وام ندادند به ویچیتا مهاجرت کرد.
هماینک شرکت سسنا هواپیماهای تکموتوره ۲- ۴- و ۶سرنشینه، توربوپراپهای تککاره و جتهای تجاری تولید میکند. نوع فرآوران هوافضایی بنا نهاده ۱۹۲۷ دفتر مرکزی ویچیتا، کانزاس، ایالات متحده محدودهٔ فعالیت جهانی مدیر عامل اسکات ای. ارنست محصولات جتهای شخصیجتهای تجاری مالک تکستران
کارکنان ۸٫۵۰۰ نفر (۲۰۱۱) وب گاه : WWW.Cessna.com
مکدانل داگلاس، (به انگلیسی: McDonnell Douglas) شرکت هوافضای آمریکایی بود، که در گذشته مهمترین شرکت در حوزهفرآوران هوافضایی و تولید تجهیزات نظامی در ایالات متحده محسوب میشد. این شرکت در سال ۱۹۶۷ در پی ادغام شرکت مکدانل وشرکت هواپیماسازی داگلاس تاسیس شد. شرکت مکدانل داگلاس در سال ۱۹۹۷ توسط کمپانی بوئینگ خریداری و در این شرکت ادغام گردید.
دفتر مرکزی این شرکت در فرودگاه بینالمللی لامبرت-ست لوی، در نزدیکی شهر سنت لوئیس، ایالت میزوری مستقر بود، که اکنون متعلق به بوئینگ میباشد. از محصولات این شرکت میتوان مکدانل داگلاس اف-۱۵ ایگل (اف-۱۵)، مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت (اف-۱۸)، مکدانل داگلاس امدی-۸۰، مکدانل داگلاس دیسی-۱۰، مکدانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ (فانتوم)، مکدانل دوگلاس ایکس-۳۶، داگلاس ای-۴ اسکایهاوک و جت هوایی هریر را نام برد.
محتویات [نهفتن] ۱تاریخچه۲فروش محصولات ۱.۱ریشههای تاسیس ۱.۱.۱داگلاس ۱.۱.۲مکدانل ۱.۲۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ ۱.۳۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ ۱.۴۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ ۳نگارخانه ۴جستارهای وابسته ۵پانویس ۶منابع ۷پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش] ریشههای تاسیس[ویرایش]
دونالد ویلس داگلاس (بنیانگذار شرکت هواپیماسازی داگلاس) و جیمز اسمیت مکدانل (بنیانگذار شرکت مکدانل) هر دو استکاتلندیتبار و دانشآموخته مؤسسه فناوری ماساچوستبودند، آنان مدتی از زندگی شغلی خود را به عنوان سرپرست بخش مهندسی در شرکت هواپیماسازی گلن ال. مارتین کمپانی سپری کردند. داگلاس[ویرایش] نوشتار اصلی: شرکت هواپیماسازی داگلاس
دونالد ویلس داگلاس در سال ۱۹۲۱ شرکت هواپیماسازی داگلاس را در شهر لانگ بیچ راهاندازی نمود و در سنتا مونیکا، کالیفرنیا، نخستین هواپیمای مسافربری و هواپیمای جنگی سبک خود را، طراحی کرد و به مرحله ساخت رساند.
از مهمترین طرحهای اجرا شده توسط شرکت داگلاس میتوان به داگلاس ای-۴ اسکایهاوک، داگلاس دیسی-۳ و دیسی-۴، ساخت ساترن ۵، موشکهای سری تور و موشکهای سری دلتا، همچنین شرکت در پروژههای بوئینگ سی-۱۷ گلوبمستر ۳ و ایم-۷ اسپارو اشاره کرد. مکدانل[ویرایش] نوشتار اصلی: مکدانل
جیمز اسمیت مکدانل در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۹ شرکت هوافضای مکدانل را در فرودگاه بینالمللی لامبرت-ست لوی، واقع در سنت لوئیس، ایالت میزوری راهاندازی و اقدام به ساخت نخستین هواپیمای جت جنگی نمود.
از مهمترین طرحهای اجرا شده توسط مکدانل در طول کمتر از ۳ دهه فعالیت مستقل میتوان به جنگنده اف-۴ فانتوم ۲ و شرکت در پروژههای برنامه فضایی عطارد و پروژه جمینای اشاره کرد. ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰[ویرایش]
در اوایل سال ۱۹۶۶ شرکت هواپیماسازی داگلاس یکی از شرکتهای هواپیماسازی در کالیفرنیا بهشمار میآمد، که سفارشهای زیادی جهت ساخت قبول کرده بود و همزمان شرکتمکدانل نیز میرفت، تا به یک غول تولیدکننده در این صنعت تبدیل شود، تا اینکه هزینههای راهاندازی و تولید هواپیماهای مدل داگلاس دیسی-۸ و دیسی-۹ منجر به کاهش منابع مالی شرکت داگلاس گردید.
هنگامی که در دسامبر سال ۱۹۶۶ مدیران شرکت داگلاس اقدام به مزایده برای این شرکت کردند، مکدانل در بهترین وضعیت، این پیشنهاد را برنده شد. ادغام این دو شرکت در ۲۸ آوریل ۱۹۶۷ رسمیت یافت و جیمز اسمیت مکدانل به مدیریت عامل شرکت جدید منصوب گردید.
در ۲۹ اوت ۱۹۷۰ هواپیمای مکدانل داگلاس دیسی-۱۰ از سری آخرین هواپیماهای مسافری شرکت داگلاس، نخستین پرواز خود را به انجام رساند و در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۹ نیز این شرکت موفق شد، دیسی-۹ ملقب به سوپر ۸۰ را با طراحی و ساخت بالها، موتورها و بدنهای جدید نسبت به خانواده دیسی-۹ به پرواز در آورد. ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰[ویرایش]
در اوایل دهه ۱۹۸۰ تکامل یافته مکدانل داگلاس دیسی-۹ تحت نام مکدانل داگلاس امدی-۸۰ تولید شد، که جدیدترین عضو خانواده جتهای دوموتوره بود. تولید انواع جتهای امدی-۸۰ سنگ بنایی برای ساخت سری جدید هواپیماهای پیشرفته مکدانل داگلاس امدی-۹۰ به شمار میآمد.
به علت رشد روزافزون درخواست سفر با هواپیما، نیاز به هواپیماهای مسافربری، هر روز بیشتر احساس میشد، از طرفی رشد سریع شرکتهای هواپیماسازی اروپا، فشار زیادی به کارخانجات هواپیماسازی آمریکا وارد میساخت. ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷[ویرایش]
در اوایل دهه ۱۹۹۰ کارخانجات هواپیماسازی ایالات متحده آمریکا به منظور توسعه بازار و حفظ رهبری جهانی خود در صنعت هواپیمایی، مصمم به ادغام برخی شرکتها و کارخانجات این صنعت شدند.
اقدامات اجرایی این تصمیم، در اول اوت ۱۹۹۷ به صورت نهایی در آمد و با ادغام شرکتهای سودآور نورث امریکن اوییشن، مکدانل داگلاس و بوئینگ، عظیمترین شرکت صنعت هواپیمایی، توانست جایگاه رهبری جهانی خود را تحکیم بخشد.
این ادغام در حالی صورت گرفت که در بازار بورس ارزش هر سهم از سهام شرکت مکدانل داگلاس، برابر با ۳٫۱ سهم، از سهام شرکت بوئینگ بود و لازم به توضیح است مدیر عامل مکدانل داگلاس نیز به عنوان مدیر عامل جدید بوئینگ انتخاب گردید.
شرکت مکدانل داگلاس در زمان ادغام با بوئینگ، در نوع هواپیمای باریک پیکر کوتاه برد، دارای یک پروژه کامل طراحی و آزمایش شده در سال ۱۹۹۴ تحت عنوان مکدانل داگلاس امدی-۹۵ و یک هواپیمای میان برد، در خط تولید به نام مکدانل داگلاس امدی-۸۰ بود، که از اوایل سال ۱۹۹۵ در مرحله تحویل به خریداران قرار داشت.
مدیران بوئینگ بر این باور بودند، که با توجه به ادغام صورت گرفته و هزینه بسیار کلان خرید سهام مکدانل داگلاس که از طرف بوئینگ پرداخت شده، الزاماً میباید تغییر نام طرح اجرایی امدی-۹۵ و هواپیمای در حال تولید امدی-۹۰ صورت بگیرد و بدین خاطر علیرغم وجود تقاضای فراوان برای خرید هواپیمای امدی-۹۵ و امدی-۹۰ این تصمیم اتخاذ گردید، که هواپیما امدی-۹۵ از این پس به نام بوئینگ ۷۱۷ و امدی-۹۰ نیز با نام بوئینگ امدی-۹۰ تولید و روانه بازار شود.
با گذشت کمتر از دو سال از زمان ادغام در اول سپتامبر سال ۱۹۹۹، هواپیمای امدی-۹۵ در حالی به خریداران تحویل داده میشد، که نام بویینگ ۷۱۷ را با خود یدک میکشید.
مطالعه و بررسی مدیران ارشد بوئینگ در خصوص ادامه ساخت امدی-۹۰ و یا توقف تولید آن، بیشتر متوجه توقف تولید بود، زیرا طراحان قبلی خانواده امدی آخرین حلقه از زنجیره طراحی شده از خانواده امدی را امدی-۹۰ قرار داده بودند، در حالی که طراحان بوئینگ ۷۳۷ یک زنجیره طولانی و دامنهدار برای ساخت مدلهای جدید طراحی کرده بودند.
لذا توقف تولید در سال ۲۰۰۰ صورت گرفت. در حالی که ۷۰٪ درصد تولیدات امدی-۹۰ در بوئینگ جدید (بعد از ادغام) انجام پذیرفته است.
اولین پرواز امدی-۹۰ در بیست و دوم فوریه ۱۹۹۳ صورت گرفت و پس از دریافت گواهینامه هواپیمایی کشوری آمریکا (FAA) دراواخر سال ۱۹۹۴، اولین نمونه ساخته شده تحویل دلتا ایرلاینز شد.
این هواپیما در فوریه ۱۹۹۵ برای ارائه خدمات به مشتریان به پرواز در آمد و رسماً در آوریل ۱۹۹۵ وارد عرصه حمل و نقل هوایی گردید. هواپیمای امدی-۹۰ دارای گنجایش ۱۷۲ صندلی جهت مسافرین و محفظه بار به گنجایش ۳۷ متر مربع و ظرفیت حدود چهار تن بار است و با حداکثر بار مجاز، مسافر و سوخت در کلیه شرایط آب و هوایی دنیا قابلیت نشستن و برخاستن دارد.
این هواپیما در هنگام برخاستن از نیروی جلوبرنده موتورهای وی-۲۵۲۵ یا وی-۲۵۲۸ (با قدرتی معادل ۲۵۰۰۰ تا ۲۸۰۰۰ پوند) بهره میگیرد (از گروه موتورهایی که در خانواده ایرباس ای۳۲۰ به کار رفته است) و با شرایط Hot & HIGH جغرافیایی کشورهای جهان تطابق دارد.
از سری هواپیماهای امدی-۹۰ هم اکنون ۱۱۸ فروند در شرکتهای دلتا ایرلاینز، امریکن ایرلاینز، چاینا ایرلاینز، ژاپن ایرلاینز، هواپیمایی اسکاندیناوی، هواپیمایی سعودی و هواپیمایی شرقی چین، به حمل و نقل مسافرین در اقصی نقاط جهان مشغولند.
کاربر محترم از اینکه این وبلاگ را انتخاب کرده اید سپاسگذاریم.